مشخصات کالا

جاعودی فرشته

40,000تومان

جاعودی پلی استر

طرح فرشته

لطفا در بخش توضیحات شماره کالای

جاعودی درخواستی را وارد نمایید

 

اشتراک گذاری

توضیحات

جاعودی چیست

جاعودی فرشته .برای سوزاندن عود های آماده درست شده است و با زیبایی

خیره کننده و نیز جلوگیری از ریختن خاکستر در محیط .آنرا جمع نموده

و نیز حس زیباتری از سوختن  عود را بشما میدهد.

جنس جاعودی ها از  پلی استر فشرده بوده و سالهای سال ماندگار خواهند بود.

 

 

 

عود و بخور چیست

 

بخور ماده ای بیولوژیکی معطر است که هنگام سوختن دود معطر را آزاد می کند.

عود به دلایل زیبایی و رقص دودش ، رایحه درمانی ، مراقبه و مراسم استفاده می شود.

همچنین ممکن است از آن به عنوان دئودورانت یا دفع حشرات استفاده شود.

عود یا بخور از مواد گیاهی معطر تشکیل شده است که اغلب با روغنهای اساسی ترکیب می شود.

اشکال ایجاد شده توسط بخور با فرهنگ زمینه ای متفاوت است و

با پیشرفت تکنولوژی و افزایش تعداد استفاده تغییر کرده است.

انواع بخور

بخور را به طور کلی می توان به دو نوع اصلی تقسیم کرد:

“غیر مستقیم سوزاندن” و “مستقیم سوزاندن”.

بخور غیرمستقیم (یا “بخور غیر قابل احتراق”) به تنهایی قادر به سوختن نیست

و به یک منبع گرمایی جداگانه نیاز دارد.

بخور مستقیم سوزاننده (یا “بخور قابل احتراق”) مستقیماً با شعله روشن می شود و

سپس دمیده یا منفجر می شود و از آن جا یک گدازه درخشان باقی می ماند

که رایحه ای دودی ملاینم را  آزاد می کند.

بخور مستقیم سوزاندن یا خمیری است که در اطراف چوب بامبو ایجاد می شود ،

یا خمیری است که به شکل چوب یا مخروط خارج می شود.

جاعودی فرشته

تاریخچه عود

کلمه بخور از لاتین incendere به معنی “سوختن” آمده است.

چوبهای  قابل احتراق توسط مصریان باستان مورد استفاده قرار می گرفت ،

آنها بخور  را در هر دو ظرفیت کاربردی  و عرفانی استفاده می کردند.

هدف از استفاده از چوب بخور متفاوت است.

بعضی از انسانها از آن برای مدت مدیتیشن و تشریفات استفاده می کنند ،

حتی بعضی دیگر از آن برای از بین بردن حشرات استفاده می کنند.

بخور برای خنثی کردن یا پنهان کردن بوی بد از سکونتگاه انسان سوخته می شد ،

اما به طور گسترده ای تصور می شد که شیاطین بدخواه را نیز متوقف می کند

و با عطر و بوی دلپذیر خدایان را مماشات می کند.

جاعودی فرشته

عود در مصر باستان

گلوله های رزینی در بسیاری از مقبره های مصری ماقبل تاریخ در ال ماهاسنا پیدا شده است

که گواهی بر برجسته بودن بخور دادن و ترکیبات مربوط به آن در دوران باستان مصر است.

یکی از قدیمی ترین دستگاه های بخور کنونی از سلسله پنجم فراعنه سرچشمه می گیرد.

معبد دیرالبهاری در مصر شامل مجموعه ای از کنده کاری ها است که لشکرکشی بخور دادن را به تصویر می کشد.

بابلی ها هنگام خواندن نماز برای پیشگویی  خطاب از بخور استفاده می کردند.

بخور از آنجا به یونان و روم سرایت کرد.

اولین جاعودی های پیدا شده

دستگاه های بخور در تمدن سند (3300–1300 قبل از میلاد) پیدا شده اند.

شواهد نشان می دهد که روغن ها عمدتا برای عطر و بوی آنها استفاده می شده است.

این اولین استفاده از قطعات گیاهان زیرزمینی در بخور دادن بود.

گیاهان جدید مانند دانه های Sarsaparilla ، کندر و سرو توسط سرخپوستان استفاده می شد.

بعضی از بخورها ، بسته به محتویات ، ممکن است به عنوان ماده ضد حشره آلی نیز عمل کنند.

در هندوئیسم ، ،. بخشی جدایی ناپذیر از بیشتر مراسم. این نام از چوب درخت گل مروارید گرفته شده است

که معمولاً در تولید بخور استفاده می شود.

جاعودی فرشته

قدیمی ترین منبع عود

قدیمی ترین منبع عود ، وداها ، به طور خاص ، Atharva-veda و Rigveda است.

از بخور سوز هم برای ایجاد رایحه های دلپذیر و هم از ابزار دارویی استفاده می شد.

استفاده از آن در دارو اولین مرحله از آیورودا محسوب می شود که از بخور

به عنوان رویکردی برای بهبود استفاده می کند.

بدین ترتیب ساخت بخور تقریباً به طور انحصاری توسط راهبان انجام می شد.

همانطور که هندوئیسم بالغ شد و بودیسم در هند بنیان نهاد ،

بخور نیز بخشی جدایی ناپذیر از بودیسم شد.

حدود سال 200 میلادی ، گروهی از راهبان بودایی سرگردان ، چوب عود را به چین وارد کردند.

بعضی از بخورها ، بسته به محتویات ، ممکن است به عنوان ماده ضد حشره آلی نیز عمل کنند.

جاعودی فرشته

اولین استفاده مذهبی از عود

در حدود سال 2000 قبل از میلاد ، چین باستان استفاده از بخور را به معنای مذهبی ،

یعنی برای عبادت آغاز کرد.

بخور توسط فرهنگ چینی از دوران نوسنگی مورد استفاده قرار می گرفت و

در سلسله های شیا ، شانگ و ژو گسترش بیشتری یافت.

اولین استفاده از بخور مستند از چینی های باستان است که بخورهایی متشکل از

گیاهان و محصولات گیاهی (مانند کاسیا ، دارچین ، استیراکس و چوب صندل) را

به عنوان م componentلفه ای از آیین های رسمی تشریفاتی متعدد به کار می گرفتند.

استفاده از بخور در طول سلسله سونگ با ساختمانهای متعددی که مخصوص مراسم بخور درست شده بود ،

به اوج خود رسید.

در قرن ششم توسط راهبان بودایی کره ای که از عطرهای عرفانی

در آیین های تصفیه خود استفاده می کردند ،

به ژاپن منتقل شد و رایحه های لطیف کوه (عود ژاپنی با کیفیت بالا) در دیوان شاهنشاهی

در زمان هیان به یک منبع تفریحی و سرگرمی با اشراف زادگان تبدیل شد.

دوران 200 سال بعد. در طول شوگانات Ashikaga در قرن 14 ،

یک جنگجوی سامورایی ممکن است کلاه ایمنی و زره خود را با بخور معطر کند

تا به هاله ای از شکست ناپذیری دست یابد

(و همچنین ژست اشرافی به هرکسی که سر او را در جنگ بگیرد).

فقط در دوره موروماچی در قرن 15 و 16 بود که قدردانی بخور (kōdō ، 香 こ う 道 ど う)

به طبقات بالا و متوسط ​​جامعه ژاپن گسترش یافت.

مواد متشکله عود

در ساخت بخور از مواد متنوعی استفاده شده است.

از نظر تاریخی ، ترجیح استفاده از مواد موجود در دسترس محلی بوده است.

به عنوان مثال ، مریم گلی و سرو توسط بومیان آمریکای شمالی استفاده می شد.

تجارت مواد بخور بخش عمده ای از تجارت را در امتداد جاده ابریشم و

سایر مسیرهای تجاری تشکیل می داد که یکی از آنها مسیر بخور نامیده می شود.

دانش و ابزار محلی به شدت در این سبک تأثیرگذار بود ،

اما روشها نیز تحت تأثیر مهاجرتهای بیگانگان مانند روحانیون و پزشکان بود.

جاعودی فرشته

بخور یا عود خام چیست

بخور غیرمستقیم که به آن “بخور غیر قابل احتراق” نیز می گویند ،

ماده ای معطر یا ترکیبی از مواد مانند رزین ها است که فاقد مواد قابل احتراق است

و بنابراین به یک منبع گرمایی جداگانه احتیاج دارد.

فرم های ریزتر به سرعت سوزانده می شوند ، در حالی که ممکن است

تکه های درشت یا کل خرد شده به تدریج و با سطح کمتری مصرف شوند.

گرما به طور سنتی توسط زغال چوب یا زغال درخشان تأمین می شود.

در غرب ، شناخته شده ترین مواد بخور از این نوع رزین ها عود و مرم هستند ،

[احتمالاً به دلیل ذکر فراوان آنها در کتاب مقدس]. [تحقیقات اولیه؟] کندر به معنی “بخور خالص” است ،

اگرچه استفاده معمول به طور خاص به رزین درخت بوسولیا اشاره دارد.

کل: مواد بخور مستقیماً به صورت خام در بالای ذغال سنگ سوزانده می شود.

حالتهای عود

پودر یا دانه ریز: بخور خرد شده به قطعات کوچکتر به سرعت می سوزد و

بوی مختصر اما شدیدی ایجاد می کند.
خمیر: مواد بخور پودر یا دانه ریز با یک چسب غیر قابل احتراق چسبناک ،

مانند میوه خشک ، عسل یا یک رزین نرم مخلوط می شود و

سپس به شکل گلوله یا پاستیل های کوچک در می آید.

سپس ممکن است اجازه داده شود که در محیط کنترل شده ای که عطرها می توانند

ترکیب شوند و بهم پیوندند ، بالغ شوند.

بسیاری از بخورهای عربی ، که “بخور” یا “بخور” نیز نامیده می شوند ، از این نوع است و

ژاپن دارای سابقه بخور خمیر است ، که به آن nerikō یا awasekō می گویند ،

با استفاده از این روش ساخته می شود.

در سنت مسیحی ارتدکس شرقی ، کندر خام به صورت پودر ریز خرد شده و

سپس با انواع روغنهای اساسی بوی شیرین مخلوط می شود.

عودهای آماده

بخور مستقیم سوز، که “بخور قابل احتراق” نیز نامیده می شود ،

مستقیماً با شعله روشن می شود.

زغال واره درخشان بر روی بخور بدون اینکه از گرما یا شعله خارجی بیشتر استفاده شود ،

ادامه خواهد یافت و بقیه بخور را می سوزاند.

بخور مستقیم سوزانده شده یا اکسترود می شود ،

فشرده می شود و یا روی ماده پشتیبانی کننده پوشانده می شود.

این کلاس از بخور از یک بستر قالب پذیر از مواد بخور ریز آسیاب شده (یا مایع) و چسب بی بو ساخته می شود.

ترکیب باید طوری تنظیم شود که در غلظت مناسب عطر ایجاد کند

و حتی از سوختن آن اطمینان حاصل شود.

انواع زیر معمولاً دیده می شود ، اگرچه بخور مستقیم سوزاننده می تواند تقریباً به هر شکل صورت گیرد ،

چه برای نیاز و چه برای هوس.